Andy Burnham'ın 'Manchesterizm' Modeli İngiltere'ye Uygulanabilir mi?

Andy Burnham, beş ay önce Manchester Belediye Başkanlığı ofisine çekildiğinde, İşçi Partisi'nin yönetici kurulu tarafından parlamentoya aday gösterilmesi engellenmişti. Ancak bu durum, Burnham'ın şehir bölgesi için iddialı planlar yapmasına engel olmadı. Burnham, 2035 Kadınlar Dünya Kupası finalinin Wembley yerine Manchester'da yapılması için Fifa'ya doğrudan başvurmayı planladığını açıkladı. "Kuzey İngiltere'de büyüyen her kız çocuğu için ne kadar heyecan verici olurdu," dedi. Ayrıca, diğer belediye başkanlarıyla birlikte İngiltere'nin kuzeyinde bir "Büyük Kuzey" Olimpiyat teklifi için işbirliği yapmayı ve Bolton'da Ryder Cup'a ev sahipliği yapmayı planladığını belirtti. Spor kuruluşlarının ülkenin geri kalanını "yeniden eğitmeye" ihtiyaç duyduğunu ifade etti. Manchester, yarım yüzyılın ardından Brit Ödülleri'ni Londra'dan çaldı. Bu tür büyük ve cesur adımlar, şehirde neler olduğunu anlatan hikayenin bir parçasını oluşturuyor. Burnham'ın sivil hırsı, Manchester'ın ülkenin en hızlı büyüyen şehir ekonomisi olmasının bir yan ürünü. Burnham başbakan olmaya hazırlanırken, aynı modeli tüm ülkeye uygulayıp uygulayamayacağı merak konusu. Burnham, Haziran ayında parlamentoya geri dönmeden önce bile, Manchesterizm'in, şu anda tepkisiz ve aşırı merkezileşmiş bir İngiliz devletine yönelik bir eleştiriye dayanan, ulusal dönüşüm için bir siyasi-ekonomik felsefe olarak konuşuluyordu. Şehir, en serbest piyasa ekonomilerini güçlü bir sosyal ruhla harmanlama konusunda uzun bir geçmişe sahip. Manchester'ın pamuk tüccarları serbest ticareti ve liberal ekonomiyi savunurken, aynı zamanda kooperatif hareketi, sendikalar ve Suffragette'ler ortaya çıktı. Hatta tekel kırıcı serbest ticaretin sembolü olan Manchester Ship Canal bile, işçilerin desteğiyle yerel hükümet müdahalesi gerektirdi. Ancak çağdaş Manchester'ı anlamak için 1996 yazına geri dönmek gerekiyor. O dönemde Andy Burnham, kuzeybatıyı terk etmişti. Burnham, 1990'ların başında mezun olduktan sonra yerel bir medya işi aradığında, sadece Middleton Guardian'da ücretsiz muhabir olarak bir rol bulabildiğini anlattı. "Benim kuşağımdan, 60'lar veya 70'lerde kuzeybatı İngiltere'de doğan pek çok insan gibi, hayatta ilerlemek için güneye gitmek zorundaydık," dedi. 1996'da, Burnham bir milletvekili araştırmacısıydı. O yıl, Manchester'da IRA, İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana İngiltere'deki en büyük bombayı patlatarak şehir merkezini harap etti. Saldırı sonrası yeniden yapılanma, Manchester'ın sanayisizleşmenin durgunluğundan yükselişinin başlangıcını işaret etti. Yerel siyasi, kültürel ve iş dünyası liderlerinden oluşan bir grup ve mimar Ian Simpson tarafından sağlanan temel fikir, şehir merkezinin birçok hasarlı binayı onarmak yerine yıkarak yeniden şekillendirilmesi gerektiğiydi. Felaketten büyük bir fırsat doğabilir ve şehrin coğrafyası ve ekonomisi yeniden şekillendirilebilirdi. Belediye lideri Sir Richard Leese ve üst düzey memuru, merhum Sir Howard Bernstein, aslında büyük ölçüde özel sermaye ve ardından önemli uluslararası yatırımlarla gerçekleştirilen cesur merkezi stratejik planlar için tonu belirledi. Belediye liderliği, kahverengi alan sanayi sitelerini dönüştürmeye odaklandı. Özel sektör bu alanlara yaklaşmazken, belediye bu yatırımları kamu parasıyla riskten arındırdı. Ayrıca, finansal krizler sırasında projeleri desteklemek için bazen devreye girdi. Bu sürecin sonunda, özel sermaye akın etti, vinçler ve baretler sıraya dizildi. Belediye, "uygun fiyatlı konut" inşa etme gerekliliklerinin esnek bir yorumunu sundu, bazen bu gereklilikler fiilen kaldırıldı, bazen de şehrin daha ucuz bölgelerinde inşa edilerek karşılandı. NatWest'in CEO'su Paul Thwaite, bu projelerden bazılarını finanse eden ve Manchester Üniversitesi'nin yönetim kurulunda yer alan biri olarak, Manchester'ın başarı hikayesinin bir parçası olduğunu belirtiyor.